Leerlingen Don Bosco restaureren ons Druppelkot
Ons Druppelkot hing aan een zijden draadje. Gelukkig zijn er nog leerlingen met twee rechterhanden!
Ge hebt van die dingen die ge beter niet te lang van dichtbij bekijkt. De elektriciteitskast van uw nonkel bijvoorbeeld. Of de buitenkant van ons legendarische Druppelkot. Dat kot heeft al meer Gentse Feesten, zatte nachten en glazen jenever overleefd dan een mens voor mogelijk houdt. Maar zelfs de schoonste legendes beginnen na verloop van tijd wat te kraken. En met kraken bedoelen we: letterlijk uit elkaar vallen. Ons Druppelkot was zo versleten dat ge het bijna met een stevige niesbui tegen de grond kon krijgen.
Hoog tijd om er iets aan te doen, vond ook schepen Christophe Peeters (Voor Gent). Zijn idee? Laat er eens een technische school op los. Want wat voor ons een bouwvallig monument vol jeneverherinneringen is, is voor een handige leerling natuurlijk een droom van een eindwerk. Don Bosco Sint-Denijs moest geen twee keer nadenken en stelde zich prompt kandidaat. En kijk: enkele leerlingen mogen nu hun laatste schooljaar bekronen met de restauratie van een stuk Gents erfgoed. Een diploma halen én een Druppelkot redden, er zijn slechtere manieren om af te studeren.
En omdat goed werk beloond moet worden, heeft onze eigen Edmond Cocquyt alvast een pedagogisch verantwoord beloningssysteem bedacht. Zijn de leerlingen op tijd klaar, dan krijgen ze de hele Gentse Feesten lang gratis jenever. Schol! Maar eerst dat kot rechtzetten, hé.
Bij Don Bosco hebben ze geen schrik van een kot met een hoek af
Ge hebt van die mensen die een bouwvallig kot zien en denken: afbreken die handel. En ge hebt mensen die denken: geef ons wat hout en een paar vijzen, wij fiksen dat wel. Gelukkig zitten er bij Don Bosco Sint-Denijs nogal wat van die tweede soort. Toen wiskundeleraar Filip De Mits in HLN las dat ons Druppelkot dringend aan een tweede jeugd toe was, hing hij al aan onze telefoon nog voor de inkt van de krant droog was. Want Filip mag dan wel wiskunde geven, zijn hart klopt minstens even hard voor houtbewerking en Gentse toestanden.
Zijn collega Koen Stock, leerkracht in het zevende jaar houtbewerking, was al even rap verkocht. En zijn leerlingen? Die moesten ze het Druppelkot niet meer leren kennen. Dat hadden ze blijkbaar al lang ontdekt. Of ze ook al van de jenever geproefd hadden, hebben we voor de goede vrede niet gevraagd.
Voor die jonge schrijnwerkers wordt het dus geen zoveelste boekenrek, vogelhuisje of kast voor de schoonmoeder, maar een stuk levend Gents erfgoed. Iets wat ze de komende jaren op de Gentse Feesten met hun eigen ogen kunnen bewonderen. En waar ze later tegen hun vrienden, lief en eventuele kleinkinderen kunnen zeggen: 'Ziet ge dat kot daar? Dat heb ík nog gemaakt.' Waarop die kleinkinderen hopelijk antwoorden: 'Amai, opa, en staat dat nog altijd recht?'
Eerst de roze miserie eraf, dan mag ons Druppelkot weer blinken
Wie dacht dat ge zo'n Druppelkot met wat houtlijm, drie vijzen en een schietgebedje weer recht krijgt, heeft duidelijk nog nooit een Druppelkot van dichtbij gezien. Voor de leerlingen van Don Bosco begint het grote restauratieavontuur dan ook met een bijzonder plezant werkje: de roze verf afschrapen die onze eigen Edmond Cocquyt er bij zijn laatste stunt over gekapt heeft. Daarna krijgt het gedemonteerde kot een speciale zandstraalbeurt en wordt elk stukje hout onder de loep genomen. Wat nog deugt, wordt gerestaureerd. Wat zijn beste tijd gehad heeft, wordt vervangen.
Voor leerlingen Janos en Abdoe is het Druppelkot meteen ook hun afstudeerproject. En nee, dat betekent niet dat ze met een bot mesje en een schuurpapiertje tot aan hun pensioen moeten zitten prutsen. Er komt ook serieus wat technologie bij kijken. Van ingewikkelde details worden 3D-scans gemaakt, waarna computergestuurde machines de nieuwe stukken netjes uitsnijden. De toekomst van de houtbewerking.
En Edmond? Die loopt ondertussen fier als een pauw tussen de losse stukken van zijn geliefde kot. Want vergis u niet: dat Druppelkot is niet zomaar een houten constructie waar toevallig jenever uit geschonken wordt. Het is de laatste overblijvende kiosk van de 28 die Gent ooit telde. Goed, technisch gezien is het een replica, maar een replica met meer geschiedenis dan menig origineel. Trefpunt betaalt de restauratie en als alles volgens plan verloopt, staat ons icoon tegen de volgende Gentse Feesten weer schoon te blinken op het Walter De Buckplein.
Foto's: © RV in opdracht van Het Laatste Nieuws
