2025

De 54ste editie van Trefpunt Festival draaide om herinneringen. Om alles wat een zomer herkenbaar maakt, zonder dat daar grote woorden voor nodig zijn. Dat idee kreeg vorm in de festivalposter: een verzameling zomerbeelden die tegelijk persoonlijk en universeel aanvoelden. Want bijna iedereen herinnert zich wel een vakantiedag met aardbeien op tafel of lakens die buiten hingen te drogen. 

De aardbei bleef niet beperkt tot de poster. In het Baudelopark verscheen ze ook als dwaalpaal een herkenningspunt voor kinderen, ouders, vrienden en iedereen die na enkele rondjes door het park even niet meer wist waar de rest gebleven was. Afspreken gebeurde niet langer links van de bar of aan die ene boom, maar gewoon bij de aardbei. 

Ook Bar Bal kreeg een nieuw gezicht. Silke Catteeuw bouwde er een decor waarin verschillende lagen van de Gentse geschiedenis samenkwamen. Walter De Buck was nooit ver weg, net als het schip De Barge.

Muzikaal reisde het festival opnieuw alle richtingen uit. Noura Mint Seymali bracht de hypnotiserende klanken van Mauritanië naar het Walter De Buckplein. 47SOUL koppelde Palestijnse muzikale tradities aan elektronica, hiphop en onweerstaanbare ritmes. Metal Molly haalde de scherpe gitaren opnieuw boven en bewees dat stevige nostalgie nog altijd bijzonder fris kan klinken.

Waso vierde op hetzelfde plein zijn vijftigste verjaardag. Vijf decennia muziekgeschiedenis kwamen samen in een bijzondere bezetting, met verschillende generaties van de familie De Cauter en muzikanten die het verhaal van de groep mee hebben geschreven. Het was geen terugblik met stof op de schouders, maar een verjaardag die springlevend klonk.

Tijdens de R&S-avond dook Renaat Vandepapeliere in de rijke catalogus van het Gentse platenlabel. Bekende nummers kregen gezelschap van nieuwe demo’s, onverwachte vondsten en werk dat nog nooit eerder door de boxen had geklonken. Een avond die herinnerde aan de internationale invloed van een label dat zijn wortels gewoon in Gent heeft.

Het Baudelopark schoof nog een stuk verder op tijdens de Indische avond. Dansers, muzikanten en artiesten vulden Bar Bal met beweging en kleur, waarna Swapkebolly de nacht overnam. Wat begon als een avondprogramma eindigde als een dansvloer waarop grenzen, leeftijden en dansniveaus weinig belang hadden.

Theatercollectief STOET hield zich ondertussen bezig met de toekomst. Met echte valse voorspellingen, of vals echte — zekerheid werd niet meegeleverd. Wie antwoorden verwachtte, kreeg vooral nieuwe vragen. En vermoedelijk een voorspelling die ooit nog wel zou uitkomen, zolang de interpretatie breed genoeg bleef.

In CAMPO kreeg het woord een andere lading. Tijdens de eerste avond van de Gentse Feesten Debatten, J’Accuse gedoopt, spraken auteurs, schrijvers en denkers zich uit tegen het geweld in Gaza. Onder anderen Tom Lanoye en Saskia De Coster maakten deel uit van een programma waarin literatuur niet aan de zijlijn bleef staan. Het podium werd een plaats voor woede, betrokkenheid en solidariteit.

Aan de bars wachtte intussen een opvallend consequent aanbod: Primus 0,4% van het vat. Aan elke bar. Wie alcoholarm wilde drinken, hoefde daarvoor geen speurtocht door het festivalterrein te ondernemen. De Blijf-van-mijn-Lijvekes, ontwikkeld samen met Goodcopy, hadden dan weer nauwelijks tijd om aan de bar te blijven liggen en waren onmidelijk uitverkocht.

Ook op het vlak van duurzaamheid werd een nieuwe stap gezet. Samen met Energent bouwde Trefpunt in het Baudelopark een zonnepanelenpark. De opgewekte energie werd gebruikt om elektrische heftrucks en hoogtewerkers op te laden. Ook het wassen van de herbruikbare bekers draaide op zonne-energie. Zo leverde de zomerzon niet alleen warmte en rosse gezichten op, maar hield ze achter de schermen een flink deel van het festival draaiende.

In het jeneverkot werd dan weer gewerkt aan de Gentse stadsfinanciën. Het verzamelde kluttergeld werd elke dag naar het stadhuis gebracht, als bijdrage aan het verkleinen van de stedelijke schuldenberg. Geen miljoenenoperatie, wel een gestage stroom muntstukken en veel goede wil. Trefpunt ontving er achteraf zelfs een officiële oorkonde voor. 

Het slotstuk kwam op de laatste ochtend. Blue Gene speelde het Walter De Buckplein door de nacht heen, terwijl zondag langzaam maandag werd. Om acht uur brak de zon door. Niet voorzichtig, maar precies op het moment waarop het plein haar nodig had.

Plots kreeg de ochtend iets van Zonnedorp. Een Jommeke-tafereel waarin iedereen na een lang avontuur weer op dezelfde plek samenkwam. De gevels lichtten op, de muziek ging verder en een plein vol mensen keek vermoeid maar tevreden naar een nieuwe dag.

Aardbeien, lakens, zonnepanelen, kluttergeld, dansvloeren en een plein in het ochtendlicht. Los van elkaar waren het kleine scènes. Samen vormden ze de zomer van Trefpunt 2025.

Een festival verdwijnt na tien dagen uit de straten. De details blijven veel langer in het heugen genesteld.